گروه پژوهشی باستان شناسی

کنجکاوی نسبت به تاریخ و تفحص در آثار گذشتگان همواره مورد علاقه انسانها بوده است. این کنجکاوی در ابتدا با جمع آوری و متعاقباً دسته بندی آثار به جای مانده از گذشتگان آغاز گردید و بعد از جنگ جهانی دوم به لطف تغییر در رویکرد محققان به تاریخ و انجام مطالعات میان رشته ای قالبمند گردید. کمی بعدتر باستان شناسی از تحولات علمی دهة ۵۰ و ۶۰ میلادی تاثیر پذیرفت و قالبهای امروزی باستان شناسی جدید شکل گرفت. اکنون باستان شناسی دانشی است که تلاش میکند با بررسی، مطالعه و ارزیابی داده های باستان شناختی به بازسازی جوامع بشری و چرایی های موثر در تحول این جوامع بپردازد. با این نگاه رشته هایی چون تاریخ، جامعه شناسی، فلسفه، ادبیات، زبان شناسی، زبانهای باستانی، جغرافیا، پژوهش هنر، معماری و ... در کنار باستان شناسی قرار میگیرند. امروزه ظرف باستان شناسی به واسطة مطالعات میان رشته ای و استفاده از دانش فیزیک، شیمی، زمین شناسی و ... به مراتب حجیمتر گردیده است. مصداق این مورد وجود شاخه ها و تخصصهایی چون باستان سنجی، گیاه باستان شناسی، استخوان باستان شناسی و ... است که اغلب مبتنی بر رویکرد میان رشته ای است. باستان شناسی به موازات انسان شناسی، انسان را موجودی ابزارساز میداند. با این تعریف، حوزه مورد مطالعه باستان شناسی از قدیمیترین دست ساخته های انسان تا جوامع معاصر را شامل میشود. در باستان شناسی ایران این ظرف زمانی به سه شاخة پیش از تاریخ، تاریخی و اسلامی تقسیم میشود.

اکنون دانشگاه نیشابور از معدود دانشگاههای ایران است که در کنار گروه آموزشی، دارای گروه پژوهشی باستان شناسی است. گروه پژوهشی باستان شناسی دانشگاه نیشابور اکنون دارای سه گرایش پیش از تاریخ، تاریخی و اسلامی است.